Git Şiiri - İshak Köseoğlu

Kendini hapsettiğin kalbimden azat et yâr,
Açtım bütün kapıları, dilersen git.

Kal demeyeceğim.

Çünkü aşk, sevdiğini zincire vurmak değil;
Uçacaksa kanadını kırmadan uğurlamaktır.

Ben seni sevdim,

Sahip olmak için değil.

Bir bahar nasıl dokunduğu dalı zorla tutmazsa,
Bir deniz nasıl kendine dökülen nehri esir etmezse,
Ben de seni öyle sevdim.

Şimdi gitmek istiyorsan git.

Ardından beddua da etmem,
Sitem de etmem.

Yalnız bir şeyi bilmeni isterim:

Bu dünyada benden daha güzel yüzler görebilirsin,
Daha parlak gülüşler, daha tatlı sözler işitebilirsin.

Ama bir daha,

Kusurlarını güzelliklerinden daha çok seven bir kalbe rastlar mısın bilmem.

Kırıldığında seni suçlamak yerine kendini sorgulayan,
Gülüşünü kendi mutluluğundan önde tutan,
Yokluğunda bile varlığınla yaşayan bir gönle rastlar mısın bilmem.

Git yâr...

Kalbimden de azat ol.

Fakat şunu da al götür yanında:

Bir gün dönüp geriye baktığında,

Kaybettiğin şeyin bir insan değil, Sana bütün kalbiyle inanan bir ömür olduğunu anlayacaksın.

Ve işte o gün...

Beni değil,

Başka eller tutacaksın belki,
Başka gözlerde duracaksın,
Başka sesler adını söyleyecek.

Ama bir daha hiçbir yerde Kusurlarını bahane değil, sebep sayan bir sevgi bulamayacaksın.

Ve bir gece ansızın anlayacaksın;

Ben senin kaybettiğin kişi değildim.

Sen, bir daha asla rastlayamayacağın sevgiyi kaybettin.