Gidiyorum Şiiri - Levent Özsayın

Bir valize sığdırıp kalbimdeki fırtınayı,
Bu gece bu şehirden gürültüsüz gidiyorum.
Sana bıraktım geride kalan o sevdayı,
Kendi kıyametime bile bile yürüyorum.

​Dudaklarımda buruk bir vedanın izi var,
Gözlerinde mühürlü kaldı en güzel dünüm.
Sana baharlar verdim, bana düştü kış ve kar,
Ben seninle doğmuştum, sensizlikle öldüm.

​Gidiyorum işte; içimde derin bir ahla,
Sokak lambaları bir bir sönüyor üstüme.
Ağlaşır kaldırımlar içimdeki eyvahla,
Kıyamam, sitem bile edemem gül yüzüne.

​Aşk dediğin yangındı, yandım da kül olmadım,
Ayrılık keskin bıçak, böldü geçti sol yanımı.
Senden başkasına bir tek zerre dolmadım,
Bu gidişle ödedim sevdama olan borcumu

​Şimdi bütün şairlerin feryadı var bu seste,
Mısra mısra dökülür gönlümden binbir gazel.
Tıkanıp kalıyorum aldığım her nefeste,
Sensizlik bu dünyada ecelden daha ecel.

​Sanma ki bitecek bu amansız, derin sızı,
Ben gittiğim her yere senin adını yazdım.
Karanlık örttüğünde gökyüzündeki yıldızı,
Anla ki o an yine yalnızlığıma kaldım.

​Gidiyorum ey yar, gölgemi çekip caddenden,
Dönüşü olmayan o meçhule doğru adım adım.
Ruhum kopup gidiyor sanki canlı bedenimden,
Sadece senin o mahrem sevgini sakladım.

​Helal et hakkını bana, ey gözümün nuru,
Son kez bakıp da geçiyorum mühürlü kapından.
Bükse de gidişim bu mağrur, bu dik duruşu,
Leventce bir veda düşüyor ömrün baharından...