Gidiyorum..... Şiiri - Teoman Bozkurt

Ne ayazdan, ne de yağan kardan.
Sadece içimde mevsiminin
Zamanı olmayan kıştan...
Çevremde insanların var olup da,
Kendi içimde yaşadığım soğuk benliğimden,
Yalnızlığımın karanlığıyla çepeçevre
Beni sarıp, içimdeki ışığın yokluğundan...
Üşüyorum...
Bu ne yazgı, ne de kader.
Bomboş sokaklarda gölgem gezer.
Ben yokmuşum gibi...
Hislerim, beni benden önce seçer.
Yorgun adımlarım sormaz hiç,
Terk edip gidenler gibi.
Bu yokluk içinde,
Üşüyorum...
Sonbaharda ağaçlardan dökülen
Her yaprakta,
Geçen ömrümün her gününde.
Huzurun benden ayrıldığında,
Yüreğimin yangınlarının yerini
Sessizliğin kapladığı,
O boşluğun içinde,
Üşüyorum...
Artık umutlarım tükendi.
Ne gelecek bahardan,
Ne de beni ayaza çeken kıştan.
Boşluğun içinde bırakıp kaybolanlardan,
Yol yürümeyecek yoldaşlardan,
Beni içine çekip yutan
O süslü dünyanızdan...
Üşüyorum...
Bu evren ve sevgileriniz sizin olsun.
Sahte timsah gözyaşlarınız,
Huzursuz varlığınız,
Hissettirmeyen duanız...
Hepsi sizde kalsın.
Ben yine kendi dünyamda,
Aşılmamış yollarımda üşüyerek...
Gidiyorum...
Teoman Bozkurt