Gelgitler Şiiri - İshak Köseoğlu

Göz göze iken göremezdik birbirimizi,
araya sular girdi sonra,
yüzer de görür mü sandın beni,
ellerini uzatınca varır mı sandın o eski kıyılara?

Köz çoktan söndü sevgili,
külünü savuruyor şimdi yabancı rüzgârlar.
Sen artık aşka da yabancısın,
mısralara da.

Küskünler meclisinde oturuyorsun şimdi,
titrek ışıkların sızdığı karanlık masalarda,
aşk şaraplarına gömülmüş gecelerin içinde.

Aşk sarhoş,
ten sarhoş,
mısralar sarhoş...

Gören gözler puslu,
hayaller sarhoş vuruyor duvarlara,
gönülde depremler oluyor durmadan,
sarhoş geceler yıkıyor içimdeki şehirleri.

Ruh sarhoş,
beden sarhoş.

Gel de anlat bunu kalbime;
aklımı çoktan kaybettim ona.
Beynim çıkmaz sokaklarda kaybolmuş bir çocuk gibi,
gözlerime yeniden görmeyi öğretemiyor.

Bir ölü gibi bakıyorum artık dünyaya,
bakışlarım tutsak,
bedenim hâlâ burada ama ruhum çoktan uzaklara sürülmüş.

Bilinmezlik akşamlarında
her şey var etrafımda,
bir tek sen yoksun.

Duvarlara vuran gölgeler bile terk etti beni,
sessizlik bile uğramıyor eski kapıma.

Ölümden korkardık bir zamanlar,
oysa her gün biraz daha eksilmekmiş ölüm,
her sabah biraz daha sensiz uyanmakmış,
her gece biraz daha kendinden vazgeçmekmiş.

Payımıza düşen buymuş meğer.

Oysa ben seninle yaşamayı sevmiştim.

Gelgitlerini sevmiştim,
ansızın kopan fırtınalarını,
arada sırada ruhunda meydana gelen küçük depremleri...

Ağlarken gözlerinden dökülen yaşları sevmiştim,
duygulanınca sesinin titremesini,
sevinince çocuklar gibi yükselen çığlıklarını.

Bir insanın kusurlarını değil,
varlığını sevmiştim ben.

Şimdi bütün o sesler sustu.

Ve ben,
bir zamanlar seninle dolu olan bu evrende,
yankısını kaybetmiş bir ses gibi dolaşıyorum.

Ne geri dönebiliyorum sana,
ne de senden tamamen gidebiliyorum.

Çünkü bazı ayrılıklar biter,
bazılarıysa insanın içinde yaşamaya devam eder.
Sen gittin.

Ama yokluğun,
hâlâ burada.