Geceye Bir Şiir Şiiri - İshak Köseoğlu

Bir şiir bırakalım bu geceye...

Sen

Sen...

Bir mevsim değilsin ki geçesin.

Bir rüzgâr değilsin ki dinsin.

Bir yağmur değilsin ki toprağa karışıp kaybolasın.

Sen,

Kalbimin öğrendiği en güzel telaffuzsun.

Adını söyleyince

İçimde bir yer aydınlanıyor.

Sanki karanlıkta unutulmuş bir evin

Pencerelerinde lambalar yanıyor.

Bazen düşünüyorum;

İnsan bir insanı ne kadar sevebilir?

Bir kalbe ne kadar sığabilir bir isim?

Sonra seni hatırlıyorum.

Ve sorunun cevabını buluyorum.

Bir insan,

Kendinden vazgeçecek kadar sevebilirmiş.

Gözlerin vardı...

Bakınca sustuğum.

Sesin vardı...

Duyunca eve dönmüş gibi olduğum.

Gülüşün vardı...

Bütün şiirlerin yetersiz kaldığı.

Ne zaman sana baksam,

Hayat biraz daha yavaşlıyordu.

Çünkü bazı insanlar zamanı durdurmaz;

Zamana değecek bir anlam verir.

Ve şimdi anlıyorum:

Aşk,

Bir kalpte yer bulmak değilmiş.

Aşk

Bir insanın bütün yarınlarında

İsimsiz bir umut gibi yaşamaya devam etmekmiş.

Eğer bana bu hayatta

Neyi kaybetmekten korkarsın diye sorarlarsa,

Ne zamanı söylerim,

Ne gençliğimi,

Ne de ömrümü.

Yalnız seni söylerim.

Çünkü bazı insanlar sevilmez sadece...

İnsan onların yokluğunda eksilmekten korkar.