Gözün gördüğünü özün sezmeli,
Doğruluk cevherin kalbe dizmeli.
Kişi adalet ve hak kapısını bilmeli,
Ben pirin bendesi olmaya geldim.
Yalan ile kurulan bina tez çöker,
Hile, kişinin yoluna dertler döker.
Doğru olan kulun özünde gül biter,
Hakikat bağında solmaya geldim.
Kimi mal mülk ile menzil arar,
Kimi şan şöhretle göğe ağar.
Sonunda herkes bir kefene sığar,
Ben ak kefenimi giymeye geldim.
Dünya bir handır, gelenler göçer,
Herkes dünyada ektiğini ahirette biçer.
Kamil olan kul, şerbeti aşkla içer,
Ben nefis mülkünü yıkmaya geldim.
Kibir dağı yüksek, aşması zordur,
Hasetlik dediğin sinende kordur.
Mürşidin nefesi her derde nurdur,
Gönül sarayına girmeye geldim.
Gönül gözünün görmediği aşikâr olur,
Arayan dervişler canını bulur.
Ten toprak altında bir gün kaybolur,
Ben ebedî yâra varmaya geldim.
Derman, dertlerin özündedir,
Doğruluk, Hakk’ın sözündedir.
Gönül gözü açık olan izindedir,
Aşk ile erenlerle kalmaya geldim.
2024
Kayıt Tarihi : 21.09.2026 11:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!