Geceye kalan Şiiri - Şahin Erin

Gece yine sessizliğini bıraktı omuzlarıma,
Bir ben kaldım,
Bir de söyleyemediğim cümleler.

Penceremde yağmur,
İçimde eski bir sen…
Ne kadar uzaklaşsam senden,
O kadar yaklaşıyor hatıraların.

Ben seni unutmayı değil,
Sana alışmamayı öğrendim.

Bir gün adımı hatırlarsan,
Sakın üzülme…

Ben seni çoktan affettim.
Kendimi affedemedim yalnız,
Sana bu kadar inanmış olmaktan.

Şimdi geceler benim,
Sessizlik benim,
Ve yarım kalan bütün şarkılar…

Sen başka bir hayata yürürken,
Ben hâlâ aynı cümlenin başındayım:
“Belki bir gün…”
Ama artık biliyorum;
Bazı “belki”ler
Ömrün en uzun vedasıdır.