Hasan Efe Karabulut Şiirleri - Şair Hasa ...

Gökte bir sessizlik, dalgalanır bir sır,
Rengi kanla yazılmış, her kıvrımı bir asır.
Toprağın kalbinden yükselen bir haykırış,
Türkiye derler adına—sonsuz bir varoluş.

Bir kumaş değildir o, bir milletin nefesi,

bir şey olmalıydı
dedim
bu kadar yürüyüş
boşuna olamaz
anlam diye eğildim
yerden aldığım

bir ışık düştü gecemize
adınla aydınlandı her köşe
cesaretinle kırdın zinciri
bize kaldı umut özgürlük
rüzgar gibi geçti yıllardan
ama izlerin kalır her zaman

ay ışığına baktım
yüzün düştü aklıma
bir gülüşün yetiyordu gecelerime bahara
şimdi karanlık sardı ellerim boş
kalbim suskun
ben sana vurgunken

bir sokak lambası yandı
ben sustum
belki de biri öldü o anda
kim bilir, ben doğdum
yağmur indi, sesinin tanıdım
sanki eski bir suç gibi

bir sigara yandı
dumanı sessizliği sardı
bir kadın geçti
gülüşü yalan, kokusu gerçek
gece çöktü ben kendi sesimle tartıştım
var mıyım yok hala yok muyum?

Gece indi, yine kalbimde bir boşluk var
Adını andım, içim ürperir durur

Bir sokak lambası titrer gibi sensiz
Hatıran içimde usulca büyür

Döner yıldız karanlıkta ışığa,
Akar sessiz nehirler bir ılığa,
Bulut geçer üstünde dağların,
Gönül bağlar özlemini uzağa.
Söner her gün ufuklarda bir alev,
Savurur rüzgâr yaprakları delev,

Gidişin bir ses odadan ayrıldı, ne kapı çarpması, ne veda sadece sessizlik, ama dolu, seninle dolu, acıyla dolu.
Masada iki fincan izin var var, birini sen içtin, birini ben. Hangisini bilmiyorum artık, ikisi de soğudu, ikisi de ben.
Özlem tuhaf bir şey ,seni aramıyor bile, sadece oturuyor yanıma ve yüzüme başlıyor.
Gidebilirdin başka türlü, yöntemlerle, usulca, az acıyla. Ama sen hep tam zamanında geldin ve gittin yağmur gibi.
Ben pencerede kaldım, ıslandım yine de.

Gece çöktü, yine kalbimde bir sızı var
Seni andım, içim usulca yanar bu an

Ne bir iz kaldı senden, ne bir ses şimdi
Yine sensiz bu gönül dert ile doldu inan