Geceye kalan Şiiri - Sabri Servetoğlu

Güneş yine ağır ağır çekildi şehrin üzerinden,
bir akşam ezgisi kaldı eski kaldırımlarda.
Ben seni düşündüm yine,
paslı bir istasyon saatinin altında.

Kaç mevsim geçti aramızdan, bilmiyorum,
hangi yağmurda kaybettik birbirimizin izini?
Sen başka caddelerde çoğaldın belki,
ben aynı sokağın lambasında eksildim.

Adını anmadığım geceler oldu,
çünkü bazı isimler insanın içinde
sessiz bir kurşun gibi durur.
Eski bir radyo çalardı uzak odalarda,
şehir susardı, ben seni dinlerdim.

Sonra bir akşam,
bütün ihtimallerin sustuğu bir vakitte
çıktın karşıma.
Aynı gözler, aynı uzaklık,
aynı yarım kalmış hikâye.

Ne geçmişi sordun bana,
ne yılların hesabını tuttum.
İki yabancı değildik artık,
iki kayıp zamanın birbirine rastlamasıydık.

Elin elime değdiğinde anladım;
bazı ayrılıklar bir son değildir,
yalnızca geciken bir kavuşmanın gölgesidir.

Şimdi İstanbul başka bir şehir,
Boğaz’dan geçen gemiler başka türlü bakıyor.
Kız Kulesi bile susuyor geceleri,
sanki eski bir sevdayı saklıyor sularında.

Çünkü bazı aşklar ölmez sevgilim,
yalnızca zamana emanet edilir.
Ve insan bazen yıllar sonra anlar:
kaybettiğini sandığı şey,
kalbinin en doğru yerinde duruyormuş.

Bir hayır silemez sıcak bir kalbi,
bir ayrılık yedi renge bölse de bekleyişi,
bazı insanlar giderken bile
insanın içinde kalmayı sürdürür.