Gece Ve Şehir Şiiri - Özcan İşler 2

Şehir yavaşça çekiliyor kabuğuna,
Sokak lambaları,
Yalnızlığın sarı noktaları gibi serpilmiş asfalta.
Adımlarımda biriken yankı,
Beni benden uzaklaştırıyor.

Vitrin camlarında yabancı yüzler,
Herkes bir yerlere yetişiyor,
Herkes bir şeylerden kaçıyor aslında.
Oysa zaman,
Bir kedinin gözlerinde durmuş öylece,
Bize bakıyor.

Yukarıda,
Bulutların ardına saklanmış bir gökyüzü.
Burada,
Korna sesleri ve egzoz dumanı...
Yine de bir umut fısıldıyor rüzgar:
"Her karanlık,
Kendi sabahını doğurur."

Ne bir kafiye tutabilir bu ritmi,
Ne de kurallı cümleler anlatabilir bu karmaşayı.
Şehir susuyor şimdi,
Ben dinliyorum.

Özcan İşler