(Şimdi duruldu dalgalar, sustu her yalan,
Geriye gece kaldı, bir de sığınılan liman)
Aklın sınırlarını zorlayan bir sessizlik bu,
Ne saat farkında vaktin, ne yollar menzilinin.
Bir fincan kahvenin dumanında kaybolur zaman,
Kelimeler dökülür ansızın, hesapsız ve plansız.
Bir yaprak düşer pencerenin önüne hafifçe,
Sanki bir fısıltı taşır uzak diyarlardan.
Hayat, çizgiler arasında yürümek değilmiş meğer,
En güzel şarkılar, aniden mırıldanılanlarmış.
Bakarsın gökyüzü bu gece, mavi kalır
Bakarsın tüm düğümler kendiliğinden çözülür.
Kalbin o ritmik, o telaşsız vuruşunu.
Bazen sadece durup dinlemek gerekir,
Sonra bir poyraz eser, dağıttır masadaki kağıtları,
Yarım kalmış ne varsa, tamamlanır bir bakışta.
Anlarsın ki ne geçmiş yük, ne gelecek bir bilmece,
İnsan en çok sustuğu anlarda yaklaşırmış kendine.
Uzaktan bir deniz kokusu yayılır gecenin koynuna,
Bir fener göz kırpar dalgaların sonsuzluğuna.
Karanlık, ışığın değerini fısıldar usulca;
Yolunu arayan her gemi, elbet kavuşur limanına.
ENGİN TOPKAN (13.08.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 13.08.2026 19:13:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



