Gece Gözlü Şiirleri - Şair Gece Gözlü

Buzdum, Sen Ateş

Ben buzdum… Dokunsan kırılacak kadar sessiz, Sevsen dağılacak kadar yorgun.
Sen ateştin… Bir bakışın bile İçimde yıllardır donmuş ne varsa çözen.

Olmazdı aslında… Sen yangındın, Ben kül olmaya korkan bir kış gecesi.

Cacık

​Bir kâsenin koyu sessizliğinde başlar hikâye,
Süzme yoğurdun akında saklıdır ebedî sükûnet.
İnce kıyılmış hıyar; içimde kalmış bir bahar kırgınlığı,
Çatırdar zamanın göğsünde, ince bir merhamet.

Çakıl Taşları

Sen benim hikâyeme
bir bahar gibi girmedin.
Gelişin çiçek açtırmadı içimde.
Sen daha çok,

Çanakkale’nin Sessiz Çığlığı

Toprağın altında yatan hayaller,
Kanla yazılmış bir destanın sessiz izleri.
Rüzgâr uğuldayarak taşır mezar taşlarını,
Ve bizler anlarız, zafer ne ağır bedellerle kurulduğunu.

Can Canım

Can… canım, dermanım bitti,
hayat yine oyuncak etti beni,
kalbimi avuçlarına bıraktım da
sen fark etmeden kırıldı içimde.

​Can cazım...
Adını içimde fısıldarken bile titrer dünya,
Sanki kalbim, dokunmadan da yanmayı öğrenmiş.
Aramızda ne yollar var ne de zaman,
Yalnızca boylu boyunca uzanan o derin sükût;

Canik Dağlarının Eteğinde

Canik Dağları’nın eteğinde bir güzel yaşar,
gece olunca karşıki evinde sanki yıldızlar konaklar.
Bir pencere açılır usulca karanlığa,
ben ömrümü o ışığın altında sabahlara bağlarım.

ÇARESİZ GÜN
​Seninle geçen onca zaman varken...
Anıların içimde hâlâ sıcak bir iz gibi dururken,
İçimdeki çocuk bir gün karşıma çıktı;
Sessizce omzuma dokundu.
​“Dur!” dedi, “Yapma...” “Zamanı geri alalım; kendini bu kadar yıpratma.”

CEEE!”

Perdeler alkışladı.
Kapı kolu kahkaha attı.
Saksıdaki çiçek tempo tuttu.
Ben de ciddiyetimi koltuğun üstüne bırakıp dedim ki:

CELLADINA ÂŞIK OLUR İNSAN

Celladına âşık olur insan,
bazen kendi ölümünü bile
sevdiğinin ellerinden bekler.