Uçurum Balkon
Bir balkondayım, uçsuz bucaksız manzarası olan,
ama içimde daralan bir boşluk var senden kalan.
Şehir ışıkları yanıyor tek tek,
benim içimde ise her şey sönüyor sessizce.
Aşağı bakıyorum—
Uçurum gibiydi gözleri;
Baksam düşerdim,
Sevsem... Derinliğinde kaybolurdum.
O bakmadı,
UNUTURSAM FISILDA
Unutursam fısılda adımı rüzgâra,
gecenin en sessiz yerinde kırılır zaman.
Bir bakışın kalır içimde yarım bir cümle gibi,
tamamlanmamış bir sevda, suskun bir roman.
UNUTURSUN DİYORLAR
“Unutursun…” diyorlar,
öyle kolay söylüyorlar ki
sanki sevda,
Bir tarağın olmalıydım;
Saçlarında gezen, her düğümde içini bilen...
Geceni dağıtan o sessiz düşünceleri
Usulca çözen.
Aynaya baktığında;
VARLIĞIN DAİM OLSUN
Hayat,
insanın yüzüne gülmeyi öğrenmeden
kaç kere sırtından bıçaklanacağını öğretiyor.
Ben bunu erken öğrendim dostum;
Vazgeçemedim
Yeter…
kurtulamıyorum sevdandan,
her denediğimde daha derine batıyorum sana.
Gelmiyorsun artık,
Sen bu kelimeleri veda say,
Ben suskunluğumu son cümle yaparım.
Dudaklarımdan düşen her harf,
Eksiltirken seni içimden;
Ne tuhaf...
Dost maskesi takmış o kalabalık,
Seni benden, bizi bizden kopardı.
Gönlündeki o sahte aydınlık,
Benim sadık sevgimi hiçe saydı.
Herkes izimi sürmek isterken dışarıda,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!