Salıncak Şiiri - Gece Gözlü

SALINCAK

Bir salıncaktı yüreğim,
senin gelişlerinle göğe yükselen,
gidişlerinle toprağa çakılan...

Öyle gelip gidişlerine maruz kaldı ki,
bir zaman sonra
ne göğe inanabildi
ne de yere tutunabildi.

Sen, gönül oyununa çevirdin
içimde sana ayrılmış tek yeri.
Oysa ben orayı
kimsenin bilmediği bir mabed gibi saklamıştım;
adını kalbimin en derin yerine yazmış,
senden başkasına kapısını kapatmıştım.

Sen geldin...
Bütün mevsimlerim değişti.
Sen gittin...
İçimde kışın bile üşüdüğü
bir sessizlik kaldı.

Şimdi yüreğim tarumar...
Bir zamanlar aşk diye büyüttüğüm ne varsa
enkazın altında.
Toplayamıyorum kendimi;
İnsanın kalbi kırıldı mı
el değdikçe daha çok kanatır.
Kimseyi kabul edemedi gönlüm sonra.

Ne başka bir sevdayı,
ne başka bir eli,
ne de başka bir "kal" sözünü...

sen giderken
yalnızca kendini götürmedin;
benden,
sana yeniden inanabilecek tarafımı da aldın.
Senin her gelişin bir umut,
her gidişin biraz daha eksiklikmiş.

Bir salıncaktı yüreğim,
sen ne zaman dönsen göğe yükselen,
ne zaman gitsen kendi içine çöken...
Sen onu bir gönül oyununa çevirdin,
ben ise orada bir ömür kalacağımı sandım.

Sonra sen gittin.
Öyle bir gittin ki
yüreğim tarumar oldu.
Kimseyi kabul etmedi artık.

kalpler
bir kez yanlış yerde kırılınca
doğru geleni bile
yabancı sanır.
ben seni değil,
senden sonra içimde kalan o kadını kaybettim.

O kadın ki
sana inanırken dünyaya inanıyordu.
Şimdi kimseyi beklemiyor.
yüreğim yandı,
insanlar sevda diye girer hayatına,
sonra bütün ömrünü
sevmekten korkarak geçirirsin.

GeceGözlü