Cacık Şiiri - Gece Gözlü

Cacık

​Bir kâsenin koyu sessizliğinde başlar hikâye,
Süzme yoğurdun akında saklıdır ebedî sükûnet.
İnce kıyılmış hıyar; içimde kalmış bir bahar kırgınlığı,
Çatırdar zamanın göğsünde, ince bir merhamet.

​Aşkın saklanmaz hâlidir o keskin, yalın dokunuş,
Sarımsağın rayhasında patlar gizli bir sövüş.
Bile bile göze alınan bir esaret gibi bu sevda,
Uzak duramaz ruhum, hep sana doğru bir duruş.

​Üzerine süzülen zeytinyağı: Altın bir damla sızı,
Nane serpilir düşlerimizin üstüne, yeşil ve buruk.
Suya keser hayatın o mağrur, sarsılmaz hızı,
Bir kaşıkta çözülür kalpteki en katı kabuk.

​Öyle bir kargaşa ki karıldıkça berraklaşan,
Kimi serinlik sanır, bense yalnız sana yorarım bu tadı.
Sade bir çanağın içinde koca dünya ile yarışan,
Bunca tantananın ortasında dürüst bir aşkın adı.

​Kapanır perde, çekilir sofradan o ağır duman,
Ne kalır geriye hırsla doldurulan kadehlerden?
Bir yudum serinlikmiş meğer aradığımız o tek an,
Arınmakmış ruhun üstündeki bunca sahte kederden.

​Kurumuş dudaklarımda son bir vuslat izi kalır,
Toprak bile en nihayetinde bir damla suyla doyarsa;
İnsan da içindeki o yangını söndürüp huzur alır,
Kendi sadeliğine dönüp gözlerinde kendini bulursa.

​Ne altın kâseler mağrur, ne bakır kaplar yoksul,
Aynı hizada eşitlenir gecenin ve ömrün sonu.
Bir kaşık serinlikte saklıymış meğer asil,
Aşk, karmaşayı süzüp bir kalpte dürüstçe erime sanatıymış...