Gelincik Kanı
Her gelincik çiçek açtığında coşar bu yüreğim sana,
ama bu bir sevinç değil artık—
bir yaranın yeniden açılması gibi,
kan kırmızısı bir hatırlayış.
Toprak seni biliyor benden önce,
Geri Sayımdan Sonsuzluğa
5... 4... 3... 2... 1... 0...
Beş...
Kalbim ellerinde... Ne olur düştüğü yerlere bırakma. insan, en çok sevdiğinin avuçlarında kırılır.
Gidermiş Gibi Yap, Gitme
Gel diyorsam gel,
Ağaç yaprak döküyor, sen benden gitme diyorsam gitme.
Ihlamurlar hastayken şifa olur, sen hep şifa ol bana,
Gidermiş gibi yap, gitme.
Sevgili,
Sen yoksun diye geceler uzadı,
Her boşlukta yankılanan adını aradım.
Kalbim hâlâ yokluğunla titriyor;
GİTME, BİR DE BENİM YERİME YAŞA
Gitme…
Öyle kolay değil bu işler,
Bir insan gider,
GİTMEM GEREK
Gitmem gerek…
Sana kızdığım için değil,
seni sevmediğimden hiç değil;
GİTMESEYDİN SEVDİĞİM
Ey benim,
bütün haksızlıklara susmak zorunda kaldığım sevdiğim…
Ben sana değil,
Ay ışığıyla gel sevdiğim,
Gecenin en tenha vaktine...
Adımların fısıltı olsun,
Dünya duymasın kalbimizin yankısını.
Kimse görmesin bizi;
Göğe Bıraktığım Sevda
Bir turna geçiyordu akşamın içinden,
kanadında uzak yollar,
gagasının ucunda yarım kalmış bir türkü…
Göğün Kırık Sahnesi
Gece, mürekkebini dökerken son lekesine,
Zamanın nabzında sallanır eski bir sarkaç.
Gölgesi uzar gidenin kendi gölgesine,
Işık: Yalnızca devrilen aynalardan birine muhtaç.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!