DUMAN GÖZLÜM
Duman gözlüm...
Yaktın beni...
Öyle bir yaktın ki, küllerime bile senin adın sindi. Ne zaman söndürebildi içimdeki yangını, ne de ayrılık silebildi senden kalan izi.
Dumanın İçinde Kalan
Sensiz sabah olmuyor,
uyanıyorum ansızın—
sanki gece bitmemiş de
sadece gözlerim yorulmuş.
Duman ve Hücre
Sorsan bana bir gece yarısı,
"Sigaran mı, ben mi?" diye…
Gülümser, "Sigaram" derim hileli bir dille,
Alınıp gitme, kırılmasın içinin ince teli.
DUVARLARIM
“Güvenmek” mi dedin?
Ben o kelimeyi
çoktan sildim lügatımdan.
Ebru Sanatında Aşk
Aşk,
Bir ebru ustasının titreyen elleri gibidir bazen…
Sessiz görünür
Ama içinde koca bir fırtına saklar.
Sana dokunamayan bir rüzgâr esti bugün;
Gözlerinin anlamı kaldı aklımda, sesinin sıcaklığı tenimde.
Bir adım uzakta olsan bile,
Kalbim sen varsın gibi çarptı durmadan.
Sanki omzuma dokundu hafifçe,
"Buradayım," der gibi bir sessizlik çöktü içime.
ELVEDA
Elveda...
Ne kadar kısa bir kelime... Oysa içine bir ömür sığacak kadar ağır. Bir insanın bütün umutlarını, hayallerini ve yarınlarını tek bir nefese yükleyip uğurlaması ne acı...
Ben gidiyorum sevgilim;
Arkamda yarım bir kalp,
Heybemde bir avuç sen, bir yığın suskunluk bırakıyorum.
Adını anmaya korkan dudaklarımı da alıyorum yanıma;
Çünkü en çok sen yakıyorsun içimdeki o derin sessizliği.
EVİM SANDIĞIM YABANCI
Senin aşkına inanmışım... Hem de hiç farkında olmadan. Meğer ayrılık, ilk bakışının kıyısında saklıymış. Çekip gideceğin, en başından belliymiş de ben kaderi, gözlerindeki umut sanmışım.
Sen giderken, bir kapıyı kapatmadın sadece... Benim içimde koca bir ömrü kilitledin. Ardından uzanan ellerim, bir boşluğa sarılır gibi havada kaldı. İnsan hiç yokluğa dokunabilir mi? Ben dokundum...


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!