ULU ÇINARIN GÖLGESİNDE
Yılların yorgun tozunu silkeleyen,
Sessiz bir limandır omuzun.
Zamanın bilediği o ince bıçak,
Göğsümde saklı durur adın.
UNUTURSAM FISILDA
Unutursam fısılda adımı rüzgâra,
gecenin en sessiz yerinde kırılır zaman.
Bir bakışın kalır içimde yarım bir cümle gibi,
tamamlanmamış bir sevda, suskun bir roman.
UNUTURSUN DİYORLAR
“Unutursun…” diyorlar,
öyle kolay söylüyorlar ki
sanki sevda,
Bir tarağın olmalıydım;
Saçlarında gezen, her düğümde içini bilen...
Geceni dağıtan o sessiz düşünceleri
Usulca çözen.
Aynaya baktığında;
VARLIĞIN DAİM OLSUN
Hayat,
insanın yüzüne gülmeyi öğrenmeden
kaç kere sırtından bıçaklanacağını öğretiyor.
Ben bunu erken öğrendim dostum;
Vazgeçemedim
Yeter…
kurtulamıyorum sevdandan,
her denediğimde daha derine batıyorum sana.
Gelmiyorsun artık,
Sen bu kelimeleri veda say,
Ben suskunluğumu son cümle yaparım.
Dudaklarımdan düşen her harf,
Eksiltirken seni içimden;
Ne tuhaf...
Dost maskesi takmış o kalabalık,
Seni benden, bizi bizden kopardı.
Gönlündeki o sahte aydınlık,
Benim sadık sevgimi hiçe saydı.
Herkes izimi sürmek isterken dışarıda,
VURGUN
Kime uğrar bu aşkın yolu? Hayat bu... Sağı solu belli olmaz. Bir gün bahar diye açtığın kapı, ertesi gün fırtınaya çıkar.
Bir vurgunun içinde sen de yenildin aşkım. Ben ise yenilmeyi değil, sana inanmayı seçtim.
Kapılar kapanır bazen... Hiç ummadığın anda bir mucize usulca aralanır. İnsan mutlu olunca, "Kafan mı güzel?" derler. Oysa bilmezler; aşkın sarhoşluğu, şarabın değil, yüreğin başını döndürmesidir.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!