Yaz Saati – Kış Saati
Sen benim huzur bulduğum,
Geçen saatlerimdeki anlam...
Giden yılların toplamı sensin.
YEDİ VEREN GÜLLER
Yedi veren güller gibiydi hayat...
Her mevsim yeniden doğar,
Her doğuşunda biraz daha eksilirdi.
Yeni açılan bir sayfa gibiydi hayat,
Yaşanmış onca fırtınadan sonra...
Lekesiz, bembeyaz değil belki;
Ama umut kokuyordu kenarları.
Yırtılmış cümleleri bıraktım geride;
Yer Altı Varisleri
Gök kubbe başımıza yırtılsa,
Üstümüzde o cırtlak neonlar, yalan dolan düzenler patlasa...
Kilometrelerce derindeyiz; asfaltın, ihanetin, tarihin de dibinde.
Yerime Kimler?
Şimdi kimleri koydun yerime, söyle— benim sustuğum cümleleri kim tamamlıyor dudaklarında? Geceyi ikiye bölen o iç çekişlerini
hangi yabancı omuzlarda saklıyorsun şimdi?
Ben, senin en karanlık anına ışık olan,
en sessiz çığlığında adın olan bendim…
Peki şimdi kim
YILDIZ TOZLARI
Saman yolunda yıldız tozları serpsem
gecenin karanlığına,
her zerresine seni işlerim;
YILLAR GEÇSE DE
Yıllar geçse de üstünden...Takvimler eskise,Saçlarıma aklar düşse,Mevsimler bin kez değişse deBu kalp seni unutur mu, söyle?
İnsan zamanla yaşamayı öğreniyor belki,Ama her öğreniş,Bir eksiliş pahasına oluyor.Ben sensizliği ezberledim;Seni unutmayı hiç öğrenemedim.
İlkbahar geldi...Çiçekler açtı.Yaz geçti...Denizler ısındı.Sonbahar sarardı.Kış, bütün şehirleri beyaza boyadı.Mevsimler görevini yaptı,Ama benim kalbimAynı mevsimde kaldı.
Yine Aklıma Geldi”
Yine aklıma geldi…
boğazım düğümlendi,
içimde söylenmeyen ne varsa
sessizce yere düştü.
YIRTIK FOTOĞRAF
Anılarımız eski, yırtık bir fotoğrafta kaldı,
Yüzü solmuş, köşesi kıvrılmış bir hatıra gibi…
Parmak uçlarımda hâlâ sıcaklığın,
Gözlerimde yarım kalmış bir yaz mevsimi.
Yağmurla Öğrenilen Yokluk
Sokaklar ıssız, kaldırımlar dilsiz...
Yüzünün gölgesi peşimde, adını bilmeyen yabancılar gibi.
Beni sevmezsen güneşi sev, yağmuru sev;
Ben, o ikisinin arasına sıkışmış bir yalnızlığım.
Gidiyorum...


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!