Ulu çınarın gölgesinde... Şiiri - Gece G ...

ULU ÇINARIN GÖLGESİNDE

​Yılların yorgun tozunu silkeleyen,
Sessiz bir limandır omuzun.
Zamanın bilediği o ince bıçak,
Göğsümde saklı durur adın.
​Biz aynı nehrin iki taştan oymasıyız,
Ayrı yataklarda akıp,
Bir denizde mola veren.
Karanlık basınca göğün en ücra köşesinde,
Sönmeyen tek kandilsin, bilirim.

​Yollar sarp, rüzgâr tersine eserken,
Bir çift el uzanır boşluktan;
Aynı acının ekmeğini bölen,
Aynı göğün altında yanan birer koruz.
Dostluk, kelimelerin bittiği yerde
Başlayan dilsiz ve ebedi bir duadır.
​Gözlerinde yılların demlenmiş bilgeliği,
Sırtını yasladığın o koca dağ...

O dostluk ki; hesap sormaz, incitmez,
Sadece kollar sarar, bir ceket gibi örter üstünü.
​Hani rüzgâr sert estiğinde,
"Korkma, buradayım" diyen o tok ses;
Ne bir lafı yere düşer, ne bir gölgesi eksilir üstünden.
Yolu yordamı öğreten,
Yarayı sormadan saran o babacan sığınak.

​Zaman acıktırır, yollar yorar insanı,
Ama onun yanında ne çakıl taşı batar ayağına, ne ayaz üşütür.
Bir fincan kahvenin hatırından öte,
Ömürlük bir kefildir o dostluk:
Sırtını yasla ki, dünya yıkılsa yıkılmaz dersin.
​Yıllar geçip de yollar çatallandığında,
Aynı masanın etrafında sessizce demlenen o sadakat kalır geriye.

Ne gurur bilir o, ne hesap;
Sadece bir bakışla anlar içindeki fırtınayı,
"Ben buradayım" der gibi omzuna dokunur yavaşça.
​Hani kelimelerin kifayetsiz kaldığı,
Gözlerin asırlık bir kütüphane gibi konuştuğu o an var ya...
İşte orasıdır sığındığın en güvenli liman.

Ne rüzgâr üşütür tenini, ne de hayatın acı acı esen o riyakâr rüzgârı.
​O, ne arkandan konuşur ne de yüzüne güler;
O, doğrudan kalbinin ortasına kurar ocağını.
Bir yudum çayın buğusunda, bir ömrün unutturmadığı ahitle,
Dağ gibi durur arkanda.
Sırtını yasladığın o ulu çınar,
Yıkılsa da dünyan, seni ayağa kaldıracak o son duadır.

​Kör kuyuya düşse insan, ilk onun sesi yetişir imdada,
Ne bittin der ne tükendin;
Yarayı sormaz, kanı durdurur elleriyle.
Gözlerinde asırlık bir ocağın koru,
Sözünde taştan keskin bir ahit vardır.
​Hani hayat bazen boğazına dizilir de,
Yutkunamazsın ya...
O, tek kelime etmeden anlar halini;
Bir bardak suyu uzatışı,
Bütün tesellilerin en asilidir.

​
Gerçek dost, rüzgârda sallanan yaprak değil,
Fırtına koparken kökünü toprağa mühürleyen o ulu çınardır.
Ömür dediğin bir han kapısıysa eğer,
O, kapının arkasındaki en sağlam sürgü,
Gecenin en koyu yerinde ufku tutan o sarsılmaz şafaktır.

​Ömrün kışına varınca yolumuz,
Kalan ne varsa yalandır, rüzgârdır, tozdur.
Geride bir tek o omuz kalır;
Taştan, demirden ve sonsuzluktan yapılma,
Gerçek bir baba, kopmaz bir dost.
​Kapanır kapılar, çekilir herkes;
Bir o kalır ayakta, yıkılmayan tek kale.

Sırtını yasladığın o dağ yerinde durdukça,
Korkma çocuk;
Bu dünyada hiçbir fırtına seni üzemez,
Hiçbir karanlık sana boyun eğdiremez.

​gün bittiğinde, ışıklar usulca söndüğünde,
O ulu çınarın gölgesi kalır üstümüzde.
Ne zaman unutulsa gülümsemek,
Ne zaman yorulsa yürek bu ağır yükten;
Bir ses duyarız en derinden, en gerçeksiz görünen dünyada:
"Korkma," der, "ben buradayım, daha bitmedi bu yol."

​Evet dostluklar,
Sadece bir ömür sürmez;
Ömür biter, o kalır geriye,
Yıldızlar gibi sönmeyen,
Karanlıkta yol gösteren o kadim pusula.

​Yol biter, hece biter, zaman susar,
Geriye bir tek o kilitlenmiş bakış kalır.
Yılların ninnisiyle uyutulmuş bir vefa,
Ne zamana yenik düşer, ne mesafelere.
​Karanlıkta el yordamıyla aradığın o sıcaklık,
Bir ömrün en hakiki sığınağıdır şimdi.

Ne rüzgâr dindirir bu yangını,
Ne kış soğutur bu ocağı.
​Dağlar devrilse üstüne,
Omuz başındaki o ses yankılanır hep:
"Yürü," der, "yolumuz uzun,
Daha yazılacak çok hikâyemiz var..."

​ nihayet bütün yollar aynı duaya çıkar,
Aynı ocağın başında ısınır üşüyen ruhumuz.
Ne rüzgârın gücü yeter bu bağı koparmaya,
Ne de zamanın bileyici taşı bu sevgiyi eskitmeye.

​Gözlerindeki o asırlık ışıkla bakar zamana;
"Tamam," der, "kapanıyor perde ama hikâyemiz baki."
Kimi dostluklar,
Ölümün bile kapısından içeri sızamadığı,
Kalbimizin en gizli odasında,
Ebediyen tütsülenen birer efsanedir.

Kapanırken bu uzun ve derin defter,
Son kez yaslan o dağ gibi omuza
"İyi ki varsın..
İyi ki buradayız, zamanın ötesinde."