Vurgun Şiiri - Gece Gözlü

VURGUN

Kime uğrar bu aşkın yolu? Hayat bu... Sağı solu belli olmaz. Bir gün bahar diye açtığın kapı, ertesi gün fırtınaya çıkar.
Bir vurgunun içinde sen de yenildin aşkım. Ben ise yenilmeyi değil, sana inanmayı seçtim.

Kapılar kapanır bazen... Hiç ummadığın anda bir mucize usulca aralanır. İnsan mutlu olunca, "Kafan mı güzel?" derler. Oysa bilmezler; aşkın sarhoşluğu, şarabın değil, yüreğin başını döndürmesidir.

Ama aşk... Yediğin vurgunu asla unutturmaz. En çok da güldüğün günlerde gelir bulur seni. Tam "İyiyim." dediğin anda, eski bir yara yeniden kanar.

Delirir insan bazen. Yıkılışını kendi gözleriyle seyreder. Aynaya bakar, karşısındaki yabancıya senin adını verir.
Ah aşkım... Biz birbirimizi kaybetmedik sadece; kendimize dönecek yolu da birlikte kaybettik.

Aşk, ne kavuşmanın adıymış ne de ayrılığın. Aşk; bir gün sana, "Kafan mı güzel?" dedirtecek kadar mutluyken, ertesi gün aynı mutluluğun enkazında sessizce ağlayabilmektir.

insan, yediği vurgunu unutmaz... Sadece, aynı acıyı farklı gülüşlerin arkasına saklamayı öğrenir.