Yağmur taş üstüne Şiiri - Gece Gözlü

YAĞMUR TAŞ ÜSTÜNE

Yağmur yağar taş üstüne,
taş susar,
ben senin yerine ağlarım.
Kalpteki acılar
dile gelmez;
insanın içinde
sessizce kök salar.

Sen yine sustun.
Ben yine o suskunluğun
altında kaldım.
Bir kelime bekledim senden,
sen bir sessizlik bıraktın.
Ben o sessizliği
ömrüm sanıp taşıdım.

Anı yaşarken
yine yetim kaldım.
Sen vardın…
ama varlığın
yokluğundan ağırdı.
Elimi tutsan
belki geçecekti içimdeki kış;
sen ellerini cebine koydun,
ben mevsimsiz kaldım.

Kalbim,
senin sustuğun yerde
kırık bir saat gibi durdu.
Akrep geçmişe saplandı,
yelkovan geleceğe yetişemedi.
Ben ise
hep aynı dakikada
seni bekledim.

Yağmur yağdı…
Sokaklar sustu.
Taşlar ıslandı.
Ben,
senin söyleyemediğin
her cümleyi
gökyüzünden dinledim.
Her damla
bir suskunluğunun izi,
her gölge
içimde bıraktığın boşluktu.

Meğer seven insanlar
gitmeden de gidermiş;
bedeni yanında kalır,
ruhu çoktan
başka bir yere taşınırmış.
Sen beni çaresiz bıraktın.
Ben çaresizliğimi
sevgi diye sakladım.

Bir çocuğun avucunda
kaybolmuş bir ev anahtarı gibi
seni tuttum içimde;
kapıyı açacak sandım,
meğer ev çoktan
içimden taşınmış.

ben…
senin yerine ağladım.
Senin sustuğun yerde
ben konuştum yağmurla.
Senin kırdığın yerde
ben kendimi sardım.

Senin eksilttiğin yerde
bir ömür
kendimi tamamlamaya çalıştım.
Şimdi yağmur yağıyor.
Taşın üstüne,
çatının kenarına,
eski bir pencerenin camına…
Ben artık
her damlada seni aramıyorum.

Bak öğrendim:
İnsan,
başkasının suskunluğunu
kendi gözyaşıyla
bir ömür taşıyamaz.
Ben seni değil,
senin yanında
yetim bıraktığın kendimi
topluyorum.
Yağmur yağar taş üstüne…
Taş yine susar.
Ben ise
ilk kez
senin yerine değil,
kendim için ağlarım.