Gazel-i Nar-ı Aşk Şiiri - Sabri Servetoğlu

Gidin ey firkat ü hicrân, dil-i zârımdan uzak dayan,
Nâr-ı aşkım sînemde, ey yâr, gel sen de dayan.

Bir gönül yâr aşkına yandıysa bilmez gayrı yâr,
Ehl-i aşkın hâlini bilmez cihân, gel sen dayan.

Nazar etme bu dile, ey bî-vefâ, incitme cân,
Bir kıvılcım kâfidir, yanar bu sîne bî-aman.

Su getirme bu yangına, âb-ı çeşmim zehr olur,
Gözyaşımdan korkarım, ey çeşme-i lutf, sen dayan.

Bend ü zencîr ile bağladım gönül tahtını ben,
Lâkin aşkın rûhu hürdür, bend neylesin ona dayan?

Yazdım ismin kalbimin mahrem yerine bir nihân,
Bir harfinle titredi cân, bir nazarınla oldu cân.

Gayrı yâre dönmez artık bu dil-i serkeş benim,
Sen varsın gönlümde yalnız, gerisi hep bir yalan.

Âh u zâr etmem artık, sustu bende eski gam,
Bir tebessüm eyle yeter, çözülür pas-ı hicrân.

Gülüşünde çocuk olur bu gönül, ey nûr-ı cân,
İçimde bin çocuk güler, sen gülünce ey civân.

Hicrânı istemem artık, vuslatın olsun bana cân,
Sevmek yürek ister amma aşk nârıdır, ey canan.

Varsın yansın dil ü cânım, varsın olsun kül beden,
Ben o nâr-ı aşk ile memnunum, sen dayan, ben dayan.