Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Çok güzel bir şiir okudum kelamınız daim kalsın başarılar saygılar.
Açıldı panayır, malları sattın,
Eneyi-kibiri cakaya kattın,
Vazifen ne çoktu, uzanıp yattın,
Nefsâni lezzetler,bitecek bir gün...... bile bile neden lades deriz oda bilinmez. kutluyorum harika olmuş tam puan eline sağlık üstad.
Güzel anlatımlı dizelerdi,yüreğine sağlık,tebrikler
Saygı değer sevgili hocam ,Bu güzel eserin okuma hazzını bana yaşatığınız için sonsuz teşekkür ederim Allah razı olsun .
Tarifine güç yetmeyen bu güzel dizelerle gönlünüz coşmuş Muhteşem bir eser o sizin yüreğinizin sesi benim için başka bir tat .hele bu zamanda sevgi ve saygının kalmadığı ortamda sizin gibi değerlerimiz bize daha çok lazım,yüreğimize ses olan o değerli kalemine yüreğine emeğine sağlık hocam.bu güzel şiirini haz alarak okudum tam puan ekleyerek gönülden kutlarım Allahtan size sağlıklı sıhhatlı uzun ömürlü huzurlu yaşamlar niyaz ederim .saygılarımı sunar hürmetlerimle ellerinizden öperim Rabbimize emanet olun selam ve duam ile Tuncay Akdeniz
bilinmezlerle örülmüş, ne istediğini bilen dizeler okudum sevgili abim, tam puanımla kutluyorum..
Aslında insanlar, güzel severmiş,
Dağların eteği, çiçekler vermiş,
Çirkinle güzellik, iç içe girmiş,
Sevmek de çiçek de, bitecek bir gün.
HÜZÜN VE HAB-I GAFLETTEN UYANIŞ VAKİ OLDU SAYENDE.EYVALLAH DEĞERLİ ŞAİR. ANCAK BİR İSTİRHAMIM OLACAK MAAL KUSUR.YUKARIDAKİ BEYİTTE' Sevmek de çiçek de....' YERİNE 'Sevgi de
çiçek de bitecek birgün'OLSA NASIL OLUR? SELAMLAR 100 PUAN
Bilinmez bir zamanın,meçhul bir noktasında
Ecelim pusu kurmuş,bekliyor kapısında
Verilmiş her canlıya ,emaneten bir hayat
Fark etmez ecel için,ne taze nede bayat
Nerde candan dostların,hani nerde gelecek
Meğer herşey rüyamış,sade ölümmüş gerçek
O gerçeği unutup, ne insanlar aldandı
Ahiret olmasaydı,bu hayat yaşanmazdı.
Bir şiirimden bu iki dizeyi yorum olarak kabul buyrun değerli dostum ve üstadım.Yine harika bir şiirle bam telinden vurmuşsunuz.Tebrik ve selamlarımla
Harika bir şiir. Kaçınılmaz sonu güzelce anlatmışsınız. Allah Sonumuzu hayreylesin. Tam puanımla tebrikler
Selam, sevgi ve saygıyla
Seyfeddin Karahocagil
Muhteşem bir şiir üstadım.Size çok yakışmış.Tebrik ediyorum.Selam ve sevgiyle.
El hak,tümü doğrudur,virgülüne kadar katılıyorum.ONBİRLİ HECE VEZNİNİ HARİKA BİR ÖRNEĞİ NİTELİĞİNDE.Anlamı tartışılmaz,anlatımı gerçekten doyumsuz hele şu dörtlük:
Açıldı panayır, malları sattın,
Eneyi-kibiri cakaya kattın,
Vazifen ne çoktu, uzanıp yattın,
Nefsâni lezzetler,bitecek bir gün.
beni çok etkiledi.Harikasınız efendim.Gönülden kutluyorum.Tam puan ve de saygılar..........halilşakir
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta