Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

herkes...
özel günlerinde
mumlar yakar...
yüzleri görünsün de
dipleri görünmesin diye! ...

bir ibrenin,
ucundaydım...
arada bir sağa...
arada bir sola...
inan ki..
en çoğunda,

güzellik,
gözlerde saklı...
yeter ki
sen görmeyi dene...

güzellik,

sen,
ne deseler de...
sakın inanma....
sar o uzun kollarını
boynuma...
inan gönlümde,

yıllar önceydi...
bir tarlamız vardı
adı dokuz incirler'di...

kadınlar-kızlar incir toplar,
ben, küfeler doldukça

evimin;
ön yüzü vardı..
yorganımın; dış yüzü...
biri bakarken...
diğeri yatarken güzeldi...

bugün...
öğle üzeri...
yalova-özdilekte,
annem,
biraz fenalaştı...
başını omuzuma koydu...

annem;
gören,
gözlerinin içi gülüyor diye
sana bayılıyordu..
oysa..
bilen biliyordu ki

deniz dalgasıyla...
gök martısıyla,
bu dünyanın
keyfini sürüyordu...
dalga denizine...
martı göğüne,

aşık olduk...
bu da mı kabahatti?
bilemedik...

tamam...
kabahat bizdeydi de...