Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

çiçekler;
renkse...kokuysa...biçimse...
kelebekler;
bir ahenkti kısacık ömürlerinde...

insanlar;

çiçekler,
renk...renk...
kelebekler,
benek benekti...
çiçekler,
rüzgarlarıyla...

çiçekler,
güneşindi..,
güneş gözlerinin...

çiçekler,
sere serpe..

müzik...
ruhun gıdası...
dinledikçe..yaşanası...
bir orkestra ki..
çalanları...
ister odada olsun...

bu insanlar,
yerden...
kaldırmayı denemeden...
taşın ağır olduğunu...
nasıl bilirler? ...

öfkelerim
eyleme döndüğünde;
yüzüm kızarır...
nefeslerim sıklaşır...
sözlerim can yakar
senin yüzünden! ...

neydi? ...
o şarkılar....
dışıma vurdurduğu hazlar...
ki...
ruhumu...
en derinden....

karanlıklar...
sarıyordu beni....
güneşler doğsa bile....
karasevdana...
yakalandığımdan beri....
günüm eşitti gecelere...

melodi deyince
gönül odam gelirdi aklıma
ki nice sesler vardı içinde
onlar da
gelip gelip vuruyorlardı
odamın duvarlarına

melodiler....
ister doğadan...
ister enstrumandan...
ister yarin dudağından gelsinler...
sadece...gönüllere girerler...