Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

baktım...
İstanbul'a...
taş taşın üstüne...
cam camın önüne gelmiş...
bu haliyle...
bu İstanbul..

Bahar..,
Kuru dallarda patlamak..
Yağmur..,
Bulutlardan düşmek istiyordu..

Bahar..,

eskiden...
çok eskiden...
yollar topraktı...
ve nalların izi vardı...
şimdi...
yollar asfalt oldu...

bir küçük dercik;
taşlarını yıkayarak...
sazlarını tarayarak...
şen şakrak
akıp gidiyordu....
suları içilesi...

ayağımın izi,
bu dünyanın kumunda..
42 numara...
aşkının izi..,
yüreğimin en derin koyunda...
BİR NUMARA...

bir şeyler
söyler gibiydin..,
gözlerin kırpışıyordu ya...
seni bekliyordum,
gözlerimle...

bir starking elmayı
ellerime alınca,
şöylece okkalarım...
taş patlasın..,
350 gram gelir derim...
hiç yanılmam,

bu kış geceleri
gözlerim çok üşürdü
gözlerini düşünmekten
sensizliğin kar tanelerinden
damla damla damlardı
gözyaşlarım

bulut..,
sanki bir perde...
rüzgar onu serdiğinde,
yağmur yoğunlaşırdı
yüreğimin içinde...

bulut,
dağa yaslanmıştı...
dağ da güneşe...
dağ yanarken,
bulut ha bire ağlıyordu..!