Düştün mapus damına,
Gittin ay karanlıkta.
Memleket kaldı mahzun,
Birleşti yürek yürek.
Şarkın şimdi dudaklarda,
Bir nazarın düşer gönlüme, hâl değişir,
Sensiz tamam sanılan ömür noksan olur.
Varlık denen o koca yük, bir bakışla kül olur,
Sen yoksan eğer bu can, tende bir zindan olur.
2025
Bu can ki canana — vararak ölmeyi mi ister,
Yoksa bir düşte kırık bir yüz mü?
Geceyi gündüzle bekleyen derin acı,
Zamanın kör düğümü, silinmez hatıra ister.
Kalbimdeki yara, hangi acıyla büyür,
Aşkın gözümde parlayan bir güneşim,
Murâdım oydu: Olaydı sevgili eşim.
Cennet sandım seni, döndün ateşim,
Düşte kaldı muradım, olmadın eşim.
Dünya dar geldi bana, mahşer olur yâr,
Eksik kalır hayr ü şer dil-i nâdan elinden,
Ne yapsa kurtulamaz kul yazılı ölümden.
“Can çıksın, mal çıkmasın” der hevâsına uyan,
Hakikat budur amma kaçılmaz bu ölümden.
Geçer bu hayat; yorgun, hem seninle hem sensiz,
Bu ne bitmez azaptır, bu ne kaderdir ey ömrüm!
Hangi yanlışın izi silinmez gönülden bilmem hiç?
Kederim bitmez benim, bir deniz gibidir ömrüm...
Herkes kendi yolunda, bir sen bilmez misin ey yâr?
Bir deli sonbahar erdi yine bağ-ı cihana,
Sürükler ömür yaprağını, savurur bi-nihana.
Aldı da şu halimi önüne rüzgâr-ı fena,
Savurdu beni de onlar gibi devr-i zamana.
Dün gece rüyamda seni gördüm,
Üstünde örtülü bir kefen vardı, var.
Yanında baltalı bir celladı gördüm,
Ömrünü tüketen nefsin şeytandı, yâr.
Uyandım, ama o dehşet hâlâ kalır,
Ne fırtına kopar ne yağmur yağınca,
Sonsuz bir sis her ân içime dolar, sanır.
Yine sen ansızın gelince aklıma,
Bu gönül seni hep bir bilmece sanır.
Çözmeye kalksam düğüm daha da sıkılır,
Her yanda dolu fütursuz insanlar,
Görüntü kibar, kaba halleri var.
Kaldırımlar zaten yapılmış yalandan dar,
Yetmezmiş ki bir de kaldırımda arabalar.
Bazen koşamazsın, yollarda tuzak var,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!