Eylül II Şiiri - Zeynebp Özge

-gazeteye dökülen ekmek kırıntılarını topluyor kuşlar, muştular ölü bir kuşun kursağında-

boğazımda demir yüklü bir kervan
yaz paçalarımdan akıyor ağır ve ıslağım
biraz üzüm hazırladım
biraz da incir
zengin imgeler kurdum fukaralığıma

solgun ceketine sığınıp güneşin
göğüs kafesimden demir aldım
aldanış buralar kuru ve tekinsiz

ayak eşiğime eylül dökülmüş
hüznün izi var parmak uçlarımda
cam kırıklarına basar gibi denize koşuyorum -son kez-
kilit tutmaz bir kapının eşiğinden geçip
kin tutmaz bir serinliğe uzanıyorum

yorgun değil de yılgınım biraz
gökyüzü çalınmış bir çocuk hıncıyla
dalgaların omzuna vurup kaçıyorum