Eylül Şiiri - Eyüp Beyhan

Eylül, göğün alnına düşen
ömrün aynası;
kentin bağrında açılan
sessiz bir yarası.

Bir kapı kapandı gökte,
bir kapı açıldı içimde;
bir çağrı uyandı derinde,
o büyük, ebedî ses büyüdü içimden.

Güneş erken vedalaştı,
gün çekildi, gölgeler çoğaldı;
içimde kadim bir yol başladı.

Bir ömrün neresidir Eylül,
hangi vakit, hangi eşik?
Yazdan kalan son ışık mı,
kışa açılan ilk çığlık mı?

İnsan nice yollar aşar,
nice kapılardan geçer;
kendine vardığı yerde
Eylül yeniden başlar.

Eylül, nehrin kıyısında
sonsuzu duyan bir nefes;
kalpte kalan ince bir ses.

Eylül, ne sevildiğin belli
ne de sevilmediğin;
ne bu yana ait olduğun belli
ne de ötelere.

Ne sarının tam içindesin
ne yeşilin;
ne kavuşmanın müjdecisi,
ne de tam bir ayrılığın habercisi.

İnsan gibidir Eylül,
Eylül gibidir insan.
İkisi de O’nun eseri,
O’dur eşsiz Sanatkâr.

Aliyyülâlâ,
Aliyyülâlâ.

(E.B)