Tekrarı yok bu oyunun
Anlamak istemesede akıl
Çoktan perde dedi zaman
Tozunu yutmaya vakit kalmadı
Her an değişen sahnelerin
Çalışmak için senaryosuna
Bir saniyem bile olmadı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Son perde hep bilinen sahneyle bitiyor.
Yine de hemen unutuyoruz.
Tebrikler
Ümran Tokmak
Övgü yazmak istemiyorum, şiir kendini gösteriyor, şair zaten tescilli, AKLIMDA BİR TEK SON BÖLÜM KALDI, 'Nasıl buldun bu oyunu diye soran olmadı' müthiş bir ifade kabiliyeti... sevgiler... Leyle
ve de bu oyunu sahneye koyanları ?
tebrikler...
nefis şiir kalemine sağlık
Çok hoş bir şiir okudum..............
Kutluyorum sizi .........................Vahit Kemal
çok güzel olmuş tad bıraktı
tebriklerimle
acı gerçek....güzel sunum. yine harikasın arkadaşım yüreğine sağlık
hayatın bir özeti sanki..işte gerçeğin ta kendisi dedirtiyor okurken..tam puanı hakettin sen:)
Ama alkışları da hep eksik kaldı. Böylece alkışı olmayan bir oyun perdesi indi..
Çok manidar ve güzel bir şiirdi. Tebrikler.
Ders alınacak bir şiirdi.Kutlarım.Saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta