Saçlarıma ak düşse de
Ömrüm geçip, bitse bile
Hasret kalsam cemaline
Söylemem ben, kem söz yine
Ben yıllara inat ettim
Sen benim gönlümde açan çiçektin,
Sevgiyle sulayıp seni büyüttüm.
Esti hoyrat rüzgâr kapılıp gittin,
Senin yokluğunda hayata küstüm.
Sen olmadan sanma yüzüm gülecek,
Seni sevdiğim kadar beni sevmiş olsaydın,
Hayat denilen yolda, her engeli aşardık.
Elem, keder bilmeden, ele kulak vermeden,
İkimize bir dünya kurup orda yaşardık.
Ben Mecnun, sen de Leyla, âşk’tan mabet yapardık,
Seni seven kalbimle
Neden böyle oynadın?
Keşke hiç başlamadan
Söyleseydin maksadın.
Bağlanmazdım sana ben
Mecnun eyleyip beni sevda çölüne attın,
Ne aradın, ne sordun, orda yalnız bıraktın.
Yorgun düştü bedenim hasretini çekerken,
Hayâlin gözlerimde, cisminleyse ıraktın.
Ne bir duyanım vardı, ne bir kol gelip sardı,
Hasretliğin çığ gibi büyüyorken gönlümde,
Seni son kez görseydim, şu tükenen ömrümde.
Ne çok mutlu olurdum, bunu bir bilebilsen,
Seni son kez görseydim, şu tükenen ömrümde.
Elem keder kalmazdı, hasret sona ererdi,
Sen kalbîmi çalan güzel,
Neden acı çektirirsin?
Bana artık olma bir el
Neden acı çektirirsin?
Gece, gündüz aklımdasın,
Âşk’ım içimde bir kor
Alev alev yanıyor
Bir an olsun sönmüyor
Sen olmadan olmuyor
Yeter artık bunca naz
SENSİZ BU ŞEHİR DE….
Gecenin içinde kaybolan bir ses,
Sanki uzaklardan bana seslenir.
Yollar desem bom boş, gölgeler uzun,
Hayalin bir adım önümde yürür
Sensiz daha kaç yıl böyle geçecek?
Bilmiyorum nasıl ömrüm yetecek…
Ah bir bilsen seni ne çok özledim,
Belki de beklerken ömrüm bitecek…
Maziyi anınca dolar gözlerim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!