Kadın var limon gibidir,
Bir bakışı buruşturur yüzü.
Bir damlası düşse kalbe,
Değişir insanın özü.
Kadın var turşu gibidir,
Öyle bir çıkmazdayım ki
Ne gidecek yolum belli
Bir yanım küsmüş dünyaya
Bir yanım hâlâ ümitli
Aşkım, sevdam
KIz:
Ana, kınamı yakma, elim yanıyor,
Bu gece odama gurbet siniyor.
Herkes “Gelin oldun” deyip seviniyor,
Benim çocukluğum sende kalıyor.
Mademki bu aşkı yük sayıyorsun,
Ardına bakmadan, iz bırakma git.
Mademki sesimi duymaz oluyorsun,
Fırtına kopar da, sessizce git.
Bütün anıları yakıp da öyle,
Pazara indim sabahın körü,
Karşıma çıktı mahallenin gülü,
Dedim “Bir çay içek, konuşak hele,”
Dedi “Önce hesabı göster bakalım!”
Ana...
Ben askere giderken
Sen bana hiçbir şey söylemedin.
Sadece,
Sandığın kapağını usulca kapattın.
O gün anlamadım.
Çevir tavuğu, dibi tutmasın,
Basma tahtaya, komşu duymasın,
Perdeyi çek de ay görünmesin,
Gel hele yanıma, gören olmasın!
Aman aman, yavaş gel,
Kapıyı ört de öyle gel,
Bahçende şeftali olmuş,
Al yanaktan bala dönmüş,
El uzattım “Dur!” dedin de,
Dokunmadan aklım gitmiş!
Aman kız, şeftali nazlı,
Ağladım da duyan olmadı,
Yandım da gören olmadı.
Bir seni sevdim ömrümce,
Kıymetimi bilen olmadı.
Bekledim de gelen olmadı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!