Erdal Karadağ Şiirleri - Şair Erdal Karadağ

IĞDIR’LIM

Ararat’ın sessizliğinde büyüyen
heybetli bir dağ gibiydi yüreğin…
Bakışların,
uçsuz bucaksız bir bereketti bana

İHANET ATEŞİ

Sonuna gelmiştik mavi düşlü sevdanın,
ortasındayken gri bir sonbaharın…
Uykusuz şehirleri bırakıp ardıma,
sensizliğimi ilan ettim dağbaşlarında,

DEM VAKTİ

Demli çay,
acı tütün
ve yalancı bir gün
Gözlerinden öpüyorum

İNTİFADA

Sürgüsü
Reze'si yok kalbimin
Gir içeri,
Ördüğüm duvarları yık ve değiştir kaderimi

İNTİHAR VAKTİ

Bir cinayet şebekesi gibi çöktün üstüme yine
Günün huysuzluğundan
gecenin uykusuzluğuna yürüyen bir fahişe gibiydi
zamanı öğüten bütün saatler…

KARNE

Çatısız bir okulun
Yazgısı kara,
yoksul çocuklarıydık
Tahtası yoktu, tebeşiri yoktu

KIZILDERE’NİN YİĞİTLERİNE

Kuruldu Mamak'ta üç ayaklı darağaçları
Yağlı urganın sabrı yoktu bahara
Üç fidanı hazırlıyorlardı ölüme
Ferman kesindi

LÂL (I)

Söyle ciğer söyle
Bu şehri neden sevdin
Görkemine aldandın
Bir yangına yaslandın

“LİRİZM”

Eski çağda bir inanıştım, putları kıskandıran heyecanı verirken
Orta çağda bir diriliştim, cesaret tanrısının tenini okşayan
Yeni çağda, bildikleriyle
Ve inandıklarıyla tüm zamanlara

ZİFİR / NAZ

Bir kapının saklısındaydım
biraz ürkek
biraz acemi
çokça kederli…