Erdal Karadağ Şiirleri - Şair Erdal Karadağ

EKMEK PAHALI ÖLÜM BEDAVA

Düştükçe kara haberler ajanslara
Ciğerimiz bölünüyor parçalara
Takvimler değişiyor
Kuşaklar değişiyor

CUMARTESİ ANNELERİ

Umutların üşüdüğü
Ağıtların düştüğü
Morg’ların önünde beyaz tülbentli yılgın kadınlar
Kanı çekilmiş cılız ellerinde sararmış fotoğraflar

EKSİK ŞİİR

Seni bir çağ yangınında
Ürkek bir serçe telaşındayken tanıdım
Hatıralarını yakıyordun birer birer
Elinde yanacak bir ben kalmıştı

METİN GÖKTEPE’YE

Düşürdüler duvar dibine kancık bir pusuyla
Öldüresiye dövdüler ve öldürdüler
Bir fotoğraf makinesine bile tahammülü yoktu arkasız soysuzların

EMANET ANILAR

Herkes uyuyordu orada,
gece kirpiklerine kadar inmişti kentin
Bir bizdik uyumayan ve geceyi aç martılarla bölüşen
Vakitsiz düş/tük ıssız gecenin serin koynuna

ERDAL EREN’E

Önce ağacı kesti insanoğlu
Ağaçtan kâğıt yaptı
Kalem yaptı
Ve o kalemle infazlar yazdı acımasızca

ESİKİCİ

Eskiciyim, eskici…
Kırık masa
Çatlak ayna
Paslı kilit alırım

BİR AY DÜŞ/SE

Bir ay düşse gecenin avuçlarından
Sessizliğin alnına çarpar, dağılır ışık
Gölgeler ürperir sokak aralarında
Karanlık kendi adını unutur bir anlık

ESKİMEYEN BAHAR

Şavkı denize düşmüş
gecenin orta yerinde.
Aşka azmettiren gülüşünle
gördüm gök/yüzünü

ESMER GÜLÜM

Esmer gülüm…
Dört yanım zulüm
Dört yanım ölüm
Dört yanım duvar