Erdal Karadağ Şiirleri - Şair Erdal Karadağ

ACILAR SEL GİBİ

Gül/dün ezel gibi
Koptun dalımdan budağımdan,
Düştün el gibi
Dağımdan taşımdan

ADIN ZEHİR OLSUN

Kuş uçmaktan
Balık yüzmekten
İnsan beklemekten
Ve

KADINSIN

Kadınsın…
Emeği yüreğiyle yoğuran
Sabahın ışığını buyuran
Evde çocuğuna bakan

ALELHUSUS

Ağzınla kuş tutmana lüzûm yok,
sen insansın…
Tutmanı hak eden eli tut
Sarmanı hak eden beli sar

İNCİ KEFALİ

Onlarca medeniyet görmüş,
Yüzbinlerce yılın akıntısında yaşamış
Dünyada benzeri henüz yok
Direnişi kanatsız uçuşudur

ATEŞİN GÖLGESİNDEYİM

Anıları tozlara
Yaraları tuzlara
Duyguları buzlara
Sevdayı yollara savurdum

VİŞNE ÇÜRÜĞÜ AY(RILIK)LAR

Ocak’ta en serin hisleri
Şubat’ta en derin sancısıydım anamın
Mart’ta yirmi bir umutla doğurdu anam,
son cemre düşünce toprağa…

AZİYADE

Sağlı sollu mezarlıklar arasında
Uzun, dik ve kıvrımlı merdivenlerden
Eski zamanın küçük taşları üzerinde
Attığım her adım

BABA / SIZIM

Dedim ki;
Umut nedir Baba ?
Dedi ki;
Umut rüzgarın sürdüğü bir kapı gıcırtısıdır

BAĞIŞLA

Bağışla
Söz olup düşüyorum geceye,
düş-müş-ken
bir bil-me-ce-ye…