Erdal Ay Şiirleri - Şair Erdal Ay

bir ağacın kökünden filizlenen
küçük küçük fideler gibi
yeşeriverdik,uzayıverdik
yaşamın içinde kendimizi buluverdik.

yazın sıcağında kavrulduk

seni bu akşam bir köşeye koyasım var çocuk
senden uzak bir yerlere gidesim var.
hiç kusura bakma ama bende ki çocuk
kendi kendime sorgularım var.
seni sende bıraksam bu aralar
gidiversem yanından.

Dün akşam bir rüya gördüm
Seni kötü gördüm çiçeğim.
Ağlıyordun bir köşede
İçini çekerek küçüğüm.

Yanına yaklaştım

hadi dostlar bu akşam içelim
içip usulca evimize kaçalım.
dokunmayalım insanların sinir uçlarına
onlar zaten asabiler,bizden olmasınlar.
hadi dostlar bu akşam biz olalım
içimize fitneyi sokmadan

Herkesin bir tek hayatı var
Doğduğundan öldüğüne değin.
Herkes onu dilediğince yaşamalıdır
Son nefesini verdiğine değin.
Lakin öyle olmuyor yaşam
Yüreğin cız ettigince.

keşke olabilseydik
bir makaranın etrafına
dolanıverseydik hepimiz
sevgiyle kol kola,el ele.

keşke çocukluğumuzdaki gibi

(Keyif almak lazım bu hayatta.ve keyif vermek her nefeste her nefese.)
(Kedere neşe,öfkeye kahkaha,çileye eğlence kat,hayata gülümseyerek bak.En nihayetinde öleceğiz)
Her insanın yaşam gerçeği budur enınde sonunda.onun için sonunu kafana takmayacaksın.yaşayacaksın kana kana,doyasıya.içini sevgilere kucak açıp sıkıca sarılacaksın her gün her an hayata.Ey aklım,birgün bu sözleri unutursam lütfen kulağıma fısılda.

gidiyorum demek gelmiyor içimden
ama gidiyorum iste.
geldigimi nasıl bilmiyorsam
öyle gitmek istediğim için gidiyorum.
yarin bir umut derken
umutlardan yoruldugum için gidiyorum.

her gün hep aynı umut
hep aynı hayal.
bir gün olsun değişmez mi
değişen bir sürü şey varken.
koca koca yıllar geçti
bu hayat ta kocadık gitti.

Hep içinde olmak zordur
Yaşamın.
Ara da bir etrafında dolaşmak gerek
Arada bir sen
Arada bir sevdiklerin.
Yaşam ancak o zaman değer tasir