Erdal Ay Şiirleri - Şair Erdal Ay

Pınarın aktığınca aksan
Çağlayan olsan coşsan.
Irmak olsan,deniz olsan
Sen gönlümü coşturamazsın.

Çiçek olsan daha dalında

mutluluğun türküsü söylenmez artık
hepsi çoktan unutuldu.
olmayan paranın tutsağı olduk
bu yüzler hiç gülmez artık.
her şey kıtken çoktu her şey
varsa da şimdi alınmıyor artık.

Hayat geçti
Seçimler,geçimler derken.
Farkına varmadık
Yaşlanıvermişik.
Nasihat verirken
Akıl alır oluvermişik.

Ne çok özlemişim seni
Şiir olmuşsun bende,yazıyorum.
Seni gönlüme koydum
Sen istemesen de senden cikaramiyorum..
Vallahi de şikayetim yok
Sevginden.

duydum ki beddua edermiş ablanın birisi
ben ona ne ettim ki bilemedim.
hayret! hiçte saygısızlık etmedim
nedendir bilemedim.
kardeşlerimden ayrı tutmadım
hatta büyük diye önde tuttum.

Bu gece ağlıyor gökyüzü
Yaşlar damlıyor gözlerinden.
Her damlası gözüme değiyor
Yüreğime akıyor.
Birazdan fırtına kopacak
Gök gürleyesiye sesim,

Azgın dalgaları alıp yüreğime
Yıksam mı sevgi bahçelerini.
Güllerimi,menekşelerimi
Katsam mı önüme.
Yüreğim burkulmuş ip gibi
Sıksam mı son suyunu.

Nerden bilebilirdim
Her şey güzelken
Bir gün gelip
Hüzünlerimin çok olacağını.
Bilseydim,
Görebilseydim uzağı.

neresinden başlasak
hangi ucundan tutsak
ilmek ilmek her birini saysak
çözülmüyor bu düğüm.
alt alta koyduk olmadı
üst üste bindirdik dolmadı.

içermisin dediler
neyi neyle dedim
birbirlerine baktılar,
güldüler.

gülüşleri bitince