Erdal Ay Şiirleri - Şair Erdal Ay

Bazen sessizce yaşamak lazım hayatı
Tıpkı akşam güneşinin batışını
Daglarin ardında kaybolusunu izler gibi.
Yada denizlerin ufkunda
Bir geminin uzaklasisini keyifle seyreder gibi.
Canın her sıkıldığında isyanların yerine

bir ses olmalı
uzaklardan da olsa duyulmalı.
en azından bir çınlama,uğultu
nedir bu sessizlik.
hadi insanları göremiyoruz
kuşlarda mı gitti.

Bu akşam bütün sokaklarını dolaşacağım
Bütün caddeleri benim bu şehrin.
Avaz avaz bağıracağım isyanlarımı
Belki sabredilmeyip dövüleceğim.
Olsun varsın
Bu akşam yüreğimi anlatacağım bu şehre.

seni bu sayfalara yazdığıma mı kızam
kızarıp kızarıp ağlayan gözlere mi yanam.
yanan ateşlerde ben mi yanam
yoksa yanağına bir gül mü konduram.

seni bırakıp buralarda gurbete mi çıkam

Ben sonbahar yaprakları gibiyimdir
Rüzgarım varsa uçarım.
Yağmur varsa değerse tenime
Yatarım,yattığım yerden kalkmam.
Bahar çiçekleri gibi
Açılıp saçılmaz benim yüreğim.

sordum
neden içiyorsun birader?
dedi ki
sabredip dinleyecekmisin?
benim derdimle dertlenip
benimle oturup içecekmisin?

sözcükler dizilir arka arkaya
tren vagonları gibi.
ama her biri ayrı yöne gider
ayrı söyler seni,beni,hepimizi.

yüreğimiz gibidir sözcükler

Umuttur yaşam diyorlar
Umut sevgi,umut sabır diyorlar.
Umut beklemek,günlere gün eklemek diyorlar
Ama ben umut ederken unutuyorum.
Unutmak için daha çok mu erken
Yoksa ben mi geç kaldım bu dünyada yaşarken.

unuttuğum bir şarkı olsaydı
notalardan dökülen.
aldırmazdım,
yanmazdım unuttuğuma.

gideceğim adresin

çok uzak
öylesine uzak ki;
ne ben gidiyorum
oralara
ne de sen gelebiliyorsun
buralara.