Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Sensiz yaşamak, zordu yokluğuna katlanmak;
Gözlerim seni aradı , her zaman seni sevdi.
Varlığını hissedip sana dokunamamak,
İçimsıra dolup taşan delişmen bir seldi.

Hafızan boşalınca nerede o sözcükler?
Kapanıverir birden şiire akan sular,
Kuraklığın böylesi devam ederse eğer;
İyimser şair bile geleceği sorgular.

İnişli çıkışlıdır zorlayan dip dalgalar,

Her sabah şiirle uyanırım ayrıcasız
Günün şiirini düşünürüm kalkar kalkmaz
Tutukluk yaptıysa beynim çakar almaz
Ya erken ya da şiire duruşum zamansız

Bundan sonrası ver elini düşler bahçesi

İşte gerçek sevgi bu! Ne ütopik hayali,
Umarsız bananeci,ne hariçten gazelci.
Bir hayat kıpırtısı duyana dek aramak,
Yaşatmaya çalışmak insanî değerleri;
Enkaz altında kalmış beçareyi kurtarmak.

Yıllarım nasıl harcandı bir bilsen
Bir bilsen seni ben ne çok aradım
Ahla vahla geçti ömrüm bir bilsen
Derdimi hiç kimseye açamadım

Nasıl geçerdi şi'rsiz yalnızlığm

Sen benim neşe ile müphem hüznüm
Ben gözlerinde buğulu istifham***
Gündüzüm gecemdir gecem gündüzüm
O ahu bakışların bana ilham

El verir ki* bir gün bana derinden

Sevmekse eğer ,koşullardan bağımsız;
Uyum sağlayan değil ona aykırı duran,
Özde tek başarısı :Özgeci ve yalansız
Özgürlük arayışı olan ön yargısız ...

Yani bir bakıma aşk : özgürlük savaşı;

Dilim varmaz elveda!
Güle… Güle! Demeğe
İkisi de yoksamak
Hüzün kalır geriye

Sırası değil şimdi

Ah ! Bir yerim olmalı sana hasret gönlünde?
Umut dolu bekleyiş seni andıkça coşan...
Yanıp sönen neonlar şehrayin gecesinde,
Cıvıl cıvıl gökyüzü dolu yıldız kehkeşan...

Doğal ki ,konu değişmez : Hep "aşka dairdir"

Seni en farklı kılan güzelliğin, acılarla
Yoğrulmuş sevdaların ve ardında saklı,sır
Perdesi misali,gizli duygularınla
İçsel Hazinelerin ki şahsına münhasır

Senin en gerçek yanın kararlı olman