Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Asma yüzünü bana öyle ilkbahar,
Umutlu gelecekler gözümde tüter.
Şöyle bir bak ardına, dağlarda kar var,
Bazen de gül yüzüme, o bile yeter.

Üşüyen bir ben miyim şehirde sanki?

Kan gölüne döndü güzel yurdumuz,
Demek ki yerine oturmayan var.
İt mi yavruluyor artık kurdumuz;
Denizler tükendi, buraya kadar.

Sağlam adam, nizam arar gözümüz,

Hasreti yazdılar kaderimize,
Evlatlar göçüyor, ana ağlıyor.
Acılar eklenir kederimize,
Sevdâ çiçekleri gönül dağlıyor.

Şimdi ova, bayır, kanla sulanır,

Gelecek sislendi, kanlandı zaman,
Hıyanet pervasız, vermiyor aman.
Çözümsüz çözümler olmadı derman,
Kürdün eşkıyası dinlemez ferman.

Kırk yıllık hayduda ödün verildi,

Irak düşersen gözden, gönülden de olursun,
Yaklaş da kalbime gir, yerin orası olsun.
Kalp kalbe karşı derler; özsözünü iyi bil,
Birleşen gönüllerde mutluluğu bulursun.

İnsan insana muhtaç, ağaç suya muhtaçtır,

Önceden başladı sessizliğimiz,
Denizler çekildi, göller kurudu.
Sanki herşey dünden berrak ve temiz,
Ömrümüzde yeni düzen kuruldu.

Gökler ve yer başka, dağlar bir başka,

Sonbahar vurdu cama, yaza elvedâ dedik,
Nice yaz, bahar geçti ömürler üzerinden.
Mevsimce sürüklendik, ne yoldayız bilmedik,
Ne iz koyduk zamana, ne iz sürdük derinden.

Nedensiz tercihlerle bir süre oyalandık,

Sonbahar sesleri camıma vuran,
Yeni bir solukla açılır şafak.
Tenimi ürperten zamanı kuran,
Sanki mor bulutta asılı âfak.

Martı sürüsünde savaş çığlığı,

Ne devirler geçti üzerimizden,
Hatıralar dahi bir bir eskidi.
Beynime kazınmış o puslu izden,
Geriye kalanlar bir yere sindi.

Dostları bıraktık geçmiş yıllarda,

"Bakan" derler ama; bakar da görmez,
Görmeden bakana oyum yok benim.
Bazen çok bilse de bize söylemez,
Görmeden bakana, bakan mı derim?

Görmemek üzere bakandır bunlar,