Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

İnsanlık çöküşte mi? Kültür ayağa düştü;
Bozulan, kirletilen, yırtık, pırtıklar moda.
Sefalet görüntüsü piyasaya üşüştü,
Ütülü pantolonlar, kravatlar de mode.

Yırtık kotlar içinde, kıça kadar açıldık,

"Kadersiz Kardeşime"

Hikâyeyi aştı, bir roman oldu,
Masala ulaştı sizin sevdânız.
Sayfalar tükendi,kitaplar doldu,
Bizi dahi yordu naz-ü edânız.

Mayıslar bulanık, zaman bir tuhaf,
Kirazın tadı yok, erikler hoşaf.
İnsanlar huzursuz; gaf üstüne gaf,
Bir çıkış ver ya Rab, bozulmasın saf.

Yaşama zorluğu çileye döndü,

Devekuşu olsa da, deveden hiç kuş olmaz,
Bir milletin önünde, kanı bozuk baş olmaz.
Senden söyler konuşur, senle dolmaz yüreği,
"Ebed müddet" koşuda, seninle yoldaş olmaz.

Hiç pişirmez yemeği, pişmiş aşa su katar,

Kuklalar oynuyor tahteravalli,
Oyunlar ortada, oynatan belli.
Askerden kaçanın adı "bedelli"
Bazen dörtyüz ister, gâh dörtyüzelli,
Bu ayağa uyar bir çiftetelli.

Nasıl bir hüzündür çöktü üstüme,
Şafağı karanlık, sabahı bozgun?
Kasvet yığın yığın, dert küme küme,
Gördüğüm insanlar sırtlandan azgın.

Altımız, üstümüz hep yangın yeri,

Patlatır gönlümü bir iğne ucu,
Yapıyı yıkmağa zemin arama.
Onlarca mazeret, hep şucu bucu;
Herdem tuz basarsın işler yarama.

Nelerden geçtik de bu güne geldik,

Bayramı yaşayın yüzünüz gülsün,
Geçmişin kirleri bir bir dökülsün.
Ruhunda açılsın bayram gülleri,
Başına güllerden taçlar örülsün.

Bülbüle dönsün de diller şakısın,

Bir kader örüldü makûs bahtıma,
Hudutlar çizildi, sınırlar belli.
Sanki düşman çıktı benim tahtıma,
Kürdü zılgıt çeker, arap yalelli.

Sarıldık ey dostlar, nerde birliğin?

"Katranı kaynatmakla olur mu şeker?
Her cinsine yandığım, soyuna çeker."
Köküne bak, araştır; sağlam direk koy,
Direksiz devlet olmaz, üstüne çöker.

Devletin direkleri insandır, insan;