Enkaz Şiiri - Suatt Kayiss

Hani şimdi sen gittin ya birden,
Bir damla kanım dahi akmadan,
Sessizce çekildim bu şehirden,
Öğrendim ölmeyi hiç korkmadan.
Ne bir feryat koptu gecenin içinden,
Ne de bir damla yaş döküldü gözümden.
Anladım ki koptuğum an ellerinden,
Can da çekilip gitmiş özümden.
İnan ki sensizlik bu koca kentte,
Nefessiz kalmakla eşdeğer bir şey.
Ölmenin diğer adıymış meğerse,
Gözlerinde kaybettiğim her şey.
Kuru bir yaprak gibi düştüm yola,
Rüzgar nereye savursa oradayım.
Sen başka diyarlarda verirken mola,
Ben yokluğunun en dip kuyusundayım.
Gece çöker, karanlık sarar odayı,
Adın yankılanır devrik cümlelerde.
Unuttum gülümsediğim o eski dünyayı,
Sıkışıp kaldım o gittiğin yerde.
Şimdi hangi takvime baksam yokluğun,
Hangi sokak başı olsa sonu sana çıkar.
Ben seninle yaşamayı öğrenmiştim,
Gittiğin gün başladı bende koca bir enkaz.