Bahçemdeki çiçeklere sorarım seni.
Sabah güneşiyle doğan aydınlığa,
Huzur veren bahar kokusuna,
Derim o şair yaptı beni.
Havada beliren kara bulutlara sorarım seni.
Seni bana düşündüren şey nedir?
O ela gözlerin midir,
İpek saçların mıdır,
Bilmem.
Seni bana özleten şey nedir?
Soruyorlar bana,
Neden suskunsun?
Bilmiyorum diyorum.
Oysa bilseler içimde tuttuklarımı,
Duysalar çığlıklarımı,
Yeter artık sus diyecekler...
Söylesenize;
Aşk bir akşamüstü karanlığında,
İnsanı attırır mı sokaklara?
Elindeki sıcak kahvenin,
İçindeki tüm soğukluğu ısıtacağı umuduyla.
Gözlerin sanki bir cam kırığı,
Her baktığımda kalbime saplanır.
Birde o bakışların yok mudur ,
Geceleri sebepsizce tavana baktırır.
Bilirsin ben hep yanındayımdır,
Bir dikenli gül misali,
Bizim sevdamız.
Dikeni batar elimize,
İnatçıyız, bırakmayız.
Ellerimiz kan ,
Bakma suskun olduğuma.
Oysa seni her görüşümde,
Bilsen ne şarkılar söylüyorum içimde,
Ne şiirler okuyorum gözlerine,
Bir bilsen nasıl haykırıyorum aşkımı güzelliğine...
Sana olan sevgimi,
Süslü kelimelerle anlatamam ben.
"Gece ellerimi açarken,
Ettiğim çok şükürümsün." der susarım...
Bunca emek, bunca çabayla sevgili,
Aşk defterinde bir kara leke olamam.
Ellerine kavuşmuşken daha yeni,
Hayır, bu sefer bırakmam...
Tekrar kaybedemem seni...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!