Derler ki neye hasretsen eksiksen,
Onu görürmüşsün rüyan da,
Adaklar adadım ben,
Gece düşüm de sevda kuşunu göreyim diye.
Hayallere de gem vurulur mu,
Ağlama diyip ağlattınya,
Dediğin mi doğru yaptığın mı...!
Savruluyorum...
Zaten güçsüz solmuş dalına tutunamayan bir yaprağım...
Savurma...!
Tutamayacaksan umut verme
Ben daha bir çocuktum kim öldürdü beni
Sorumsuz anne babanın evladı sen mi
Bozulmuş çürümüş toplum sen mi
Söyleyin beni kim öldürdü.
Hayatın başındaydım
Biliyor musun sevgili,
çok kırdın beni içim acıyor...
kırılmak mı ağır,yoksa yaranı yine kendinin sarması mı...
Çok üzüldüm çokta ağladım,
Ama ben bedelleri misliyle ödedim,
Tutunduğum dallarımı tek tek kırdılar,
Ama biliyormusun hafız kırıldığım yerden yeşerdi.
Kaybettiğim kim varsa bu onların iflasıydı aslında,
Sen ki kaleminle şiirleri dans ettirensin
Imkansiz imgeleri yüreğine ekensin
Ya gönlümün kilidini kır yada uzaktan bak adam.
Bir kere daha gördüm ki,
aşk yürek işi...
adam olanın yüreği olur...
yürek de cinsiyetlikle değil,
kişilikte oluşur...
Susmak daha kolaydı,
Kırıldığını söylemekten
Önce ben sonra o sustu
Sonra mevsimler, günler aylar
Zaman tutsak kaldı
Vakit anlamını yitirdi
Ne emek verdin ki gitmesi zor olsun
Gözyaşımı sen mi sildin ki ağlatmak ağır olsun
Elimi mi tuttun ki yokluğumda üşüyesin
Kolay demi eyvallah diyip gitmesi.
Ben gecelerde yalnızlığımla konuşurken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!