Elem Tohumu Şiiri - Kasım Kobakçı

Elem tohumunu, saçıp da söner,
Korsika dağının, ta ötesinde,
Sessizliğin, cılız parıltıları,
Puslu camlarında, titreyip döner.
*
Derken usul usul, ansızın gelir,
Zulmet iner, bütün ömür üstüne,
Yol gözleyenlere, zaman daralır,
Engel olur, yârin sıcak yurduna.
*
Kimsesizlik ezer, bütün hisleri,
Koyu bir sis ile, kanatır içi,
Sivri sızılarla, oyar kalpleri,
Sanki, küflenmiş bir kama misali.