Elem Şiiri - Kasım Kobakçı

Üstündeki urba, pörsümüştü tümden,
Taşıdığı pabuç, boldu topuklardan,
Kıvırcık başına, dertleri dolamış,
Solgun çehresine, elem yuva kurmuş.
*
Dip köşe, sakıngan lâl idi yapısı,
İlim mekanında, yabancı talebe,
Yapyalnızdı, dostsuz idi şu alemde,
Diğer talebeler, zalim bakış attı.
*
Akranları, uzak kalıp isim astı,
Teninde dert vardı, hüzün dökülürken,
Muallim aradı, haneyi gezmeye,
Pederin eşinden, çekermiş azabı.
*
Zalim zevce, bütün yükü omuzlatmış,
Fazlasıyla yorup, emeğe salmıştı,
Pedere sır kalıp, içinde tutmuştu,
Umutsuz sabinin, meyus idi kalbi.