Ekimin ortasında, üşümüş dallarımla,
ıslanmaya terk edilmiş elmalarım
kargalardan nasibini almıştı.
Kilidi vurulmuş evim,
hangi masal sevdalısına konuk olmuştu?
Konu komşu yokken,
ben armutlarla sarmaş dolaş,
kendi yalnızlığıma dalmıştım…
Bir tsunami gelse de
silse miydi acaba geçmişimin bütün izlerini?
Darılmış umutlarımı da alıp götürür,
beni alıştığım kokulardan mahrum bırakır mıydı?
Fikret’in günlük hikâyesi,
bir zamanlar içime işleyen o tanıdık ezgileri,
alıştığım kokuları
birer birer melankoliye dönüştürür müydü?
Kayıt Tarihi : 15.10.2026 23:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiir, ekimin ortasında yalnızlığıyla baş başa kalan bir insanın geçmişe duyduğu özlemi anlatıyor. Terk edilmiş bir ev, kargalara kalmış elmalar ve eski ezgiler arasında şair, geçmişini silip atmayı düşlüyor. Ancak anlıyor ki geçmişten kurtulmak, insanın alıştığı kokulardan, seslerden ve kendinden bir parçayı da kaybetmesi demek. Çünkü bazen insan, kendisini inciten anılarını bile özlemekten vazgeçemiyor.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!