Êdî Wek Berê Nînim Şiiri - Metin Ören

Êdî wek berê nînim,
nizanim çawa li te binêrim;
di çavên te de
xwe dibînim,
wek neynikekê
ku rûyê min û ya te nîşan dide.
Êdî naxwazim werim cem te,
her ku diçim,
dixwazim ji te dûr bikevim.
Ne dixwazim bi pêlan re biçim,
ne jî bibim parçeyek ji çîroka her kesî.
Ne dixwazim li ser ekrana dinyayê,
bim nimûneyek ji fîlma ku herkes li ser wê diaxive.
Ji hemûyan zêdetir,
dixwazim ji vê dinyayê dûr bibim;
biçim cîhaneke din,
cîhaneke ku tê de
heta niha xwe lê nebîtiye,
û dilê min jî
carinan xwe lê winda dike.
Çiqas ku xwe ji te dûr dikim,
dilê min dîsa ber bi te ve diçe.
Lê her ku dem derbas dibe,
her ku nêzî te dibim,
dengê min di qirika min de dimire…
Wekî ku dilê min bi hezaran gotin hildigire,
lê zimanê min,
li ber çavên te,
hemû peyvên xwe ji bîr dike.
Û ez dimînim di navbera
dilê ku dixwaze bêje
û zimanê ku nikare bêje de;
wekî kesek ku pir tişt hîs dike,
lê nikare tu tiştî bibêje.