Düşünüyorum Şiiri - Süleyman Özgüven

DÜŞÜNÜYORUM

Düşünüyorum da bazen, nereden geldim nereye gidiyorum?
Bir ömür nasıl geçiyor, ben neyi bekliyorum?
Daha dün çocuk değil miydim, sokaklarda koşan?
Ne ara büyüdüm de yoruldu bu yüreğim, bilmiyorum.

Bir zamanlar küçücük dünyamız vardı bizim,
Bir topun peşinde geçerdi en güzel günlerimiz.
Akşam ezanı okununca eve dönerdik,
Ne cebimizde paramız vardı ne de eksik hayallerimiz.

Hatırlıyorum çocukluk yıllarımı,
Dizlerimde yaralar, avuçlarımda toprak vardı.
Bir bayram sabahına uyanmak ne büyük mutluluktu,
Bir şekerle koca bir dünya bizim olurdu.

Sonra büyüdük, çocukluk kaldı geride,
Hayallerimizi yükledik gençliğin gemisine.
Sevdalar düştü gönlümüze, umutlar sardı içimizi,
Dünyayı değiştirecek güç var sanırdık kendimizde.

Gençlik dedikleri ne çabuk geçti,
Kaç bahar geldi, kaç çiçek soldu içimizde.
Bir gün kavuşuruz diye beklediğimiz hayaller,
Zamanın avuçlarında sessizce eridi gitti.

Düşünüyorum, neler hayal etmiştim bir zamanlar,
Kimi gerçekleşti, kimi kaldı uzaklarda.
Bir ev kuracaktım, sevdiklerimle yaşayacaktım,
Meğer insanın planları varmış, hayatın başka hesapları.

Nice dostlar tanıdım, nice yollar yürüdüm,
Kimiyle güldüm, kimiyle ağladım, kimiyle küstüm.
Bir zaman yanımda olanlar şimdi nerelerde?
Bir ömürlük sandığım nice insanı geride bıraktım.

Zaman hiç sormadı yoruldun mu diye,
Ne gençliğime acıdı ne de düşlerime.
Günler birbirini kovaladı, yıllar su gibi aktı,
Ben hayatı anlamaya çalışırken ömür yarıya vardı.

Şimdi dönüp bakıyorum geride kalan yıllara,
Bir yanım çocukluğumda, bir yanım gençliğimde.
Ne o eski sokaklar kaldı ne de eski insanlar,
Bir tek hatıralar yaşıyor yüreğimin derinliklerinde.

Düşünüyorum da, insan ne garip bir yolcu,
Daha yolun başındayken sanıyor ki ömür uzun.
Biriktiriyor hayaller, erteliyor mutluluğu,
Sonra bir bakıyor ki geçmiş, elinde yalnızca dünün.

Oysa ne çok şey istemiştim hayattan,
Biraz huzur, biraz sevgi, biraz da anlaşılmak.
Bir sofrada sevdiklerimle oturup gülmek,
Ve hiçbir şeyden korkmadan yarınlara uyanmak.

Şimdi anlıyorum, hayat dediğin bir yolmuş,
Kimi yokuş, kimi iniş, kimi dikenli bir yokuşmuş.
İnsan en güzel yıllarını fark etmeden yaşarmış,
Ömür dediğin, yaşarken değil, geçince anlaşılırmış.

Düşünüyorum, daha kaç sabah göreceğim,
Kaç hayalin peşinden koşup kaçından vazgeçeceğim?
Bilmiyorum ömrün neresindeyim, nereye varacağım,
Ama geriye dönüp baktığımda yaşadım diyebilmek istiyorum.

Ve bir gün bu yolculuk da bitecek elbet,
Ne gençlik kalacak geriye ne de bugünkü telaşlar.
Belki bir fotoğraf, belki birkaç satır kalacak,
Bir de sevenlerin yüreğinde saklı hatıralar.

Düşünüyorum da, hayat ne çabuk geçiyor,
İnsan büyüdükçe çocukluğunu özlüyor.
Gençliğinde yarınları beklerken,
Yaş aldıkça dünlerine dönüp bakıyor.

Meğer en büyük zenginlik çocuklukmuş,
En güzel servet gençlikteki umutlarımızmış.
Biz hep yarınlara yetişmeye çalışırken,
En kıymetli günlerimiz dünlerde kalmış.