Anlamsız bir sıkıntı çöktü içime bu akşam, sanki bütün şehirler aynı yorgun göğe yaslanmış da aynı hüzünle bakıyor kararan denizlere. ey dünya, hangi kırık rüyadan kaldı bu paslı sessizlik? hangi yarım vedanın gölgesi düştü omuzlarına da bunca insan kalabalığın içinde kendine yetişemeden yaşlanıyor? bir yağmur başlıyor uzakta, camlara değil, hatıralara vuruyor. sokak lambaları sarı bir yalnızlıkla yanıyor, gece, eski bir fotoğraf gibi solgun, zaman, unutulmuş bir mektubun kenarında sararmış. ey dünya, sen de mi yoruldun bizim kadar? sen de mi her sabah biraz daha eksik uyanıyorsun? dağlarına bakıyorum; suskun, nehirlerine bakıyorum; mahzun, göğünde dolaşan bulutlar bile bir yere yetişememiş insanların telaşında. bir tren geçiyor içimden ağır ağır, vagonlarında yarım kalmış sevdalar, adı konulamamış özlemler, geri dönmeyen gidenler var. düdüğü çalıyor gecenin kıyısında, sesinde eski zamanlardan kalma bir keder. ve ben anlıyorum; bazı hüzünlerin sebebi olmaz. bir rüzgâr eser, insanın içi üşür. bir akşam iner, kalbi daralır. bir dünya döner durur karanlık boşluklarda, kimseye anlatamadığı bir derdi varmış gibi. ey dünya, sana benzediğim yer burası işte; ikimiz de kalabalıklar içinde sessiz, ikimiz de yaralı yerlerimizi saklayarak dönüyoruz zamana. ve ikimiz de biliyoruz, geçecek dediğimiz ne varsa geçiyor, ama içimizde kalan o ince sızı, en uzun gece gibi kalıyor.
Cansu SarıyıldızKayıt Tarihi : 19.11.2026 18:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!