Gittiğin günde askıda

Kalbim yarım bir takvim, gittiğin günde asılı
Ne bir yaprak düşüyor ömrümden
Ne de geçiyor o günün akşamı

Gözlerinden süzülen her damla
İçimde bin yıllık bir sızıya dönüşüyor
Bir zamanlar başımı koyduğum o huzur
Şimdi en uzak kıyımda sessizce üşüyor

Bir evin ışığı eksildi sanki akşamlarımdan
Eşiğinde bekleyen gölgeler bile yabancı
Ne yana dönsem eski bir sesin izi var
İnsan en çok da dönüp sığınamadığı yerde sancılı

İçimde mevsimler birbirine küstü
Güneş doğdu, pencerem aydınlanmadı
Bir zamanlar dünya ne kadar genişti
Şimdi hiçbir yol beni o günlere taşımadı

Vakit ilerliyor, ömür kendi yolunda
Ben hâlâ aynı eşiğin önünde duruyorum
Bir avuç huzurun nasıl koca bir dünyaya bedel olduğunu
Her geçen gün biraz daha anlıyorum

Şimdi hangi kapı çalsa içim irkiliyor
Hangi güzel gün gelse bir yanı eksik kalıyor
Meğer insanın içinde öyle bir yer varmış ki
Oraya bir kez veda edilince ömür boyu kar yağıyor.